Przy tej okazji napiszę słów parę o poruszaniu się po naszej dzielnicy. Mieszkamy na skrzyżowaniu Av. Cordoba i Maipu (tu muszę wtrącić, że nasze mieszkanko ma dwie podstawowe zalety: pierwsza to taka, że jest w nim cicho bo ma okna na podwórko, druga to taka, że jest w nim chłodno, głównie z tego powodu, że ma okno na podwórko zasłonięte od słońca, tak czy inaczej możemy sobie otworzyć okno na oścież i nie używamy klimy – hurrrra!!!) . Cordoba to taka duża ulica, mniej więcej jak nasza Marszałkowska, tylko że ma 6 pasów w jedną stronę (i tylko w jedną). Większość ulic – nawet tych bardzo dużych, porusza się w jedną stronę. Mniejsze, takie jak Maipu (wygląda jak Ząbkowska) są również jednokierunkowe (jedna w jedną, następna w drugą itd.). Dlatego też jeżdżenie ulicami stanowi nie lada wyzwanie dla mieszkańca Warszawy takiego jak my. Na szczęście nie jeździmy tu żadnym autem. No chyba, że taksówką.

Taksówkarze to istoty wielce ciekawe. Zazwyczaj porozumiewają się między sobą przy użyciu świateł awaryjnych, długich lub klaksonu. I to nie tak jak u nas: tttiii (znaczy zaraz urwę Ci głowę i nasikam do szyi), tylko zabawnie potrąbują na inne auta gdy np. chcą się zmieścić na siódmego na sześciopasmówce, chcą zmienić pas albo nagle zapragną pozdrowić innego kierowcę. Tego typu sytuacje są tu na porządku dziennym i dźwięk klaksonu nie robi na nikim większego wrażenia. Nawet na pieszych, którzy łażą na czerwonym świetle i niczym się nie przejmują. Taksówkarze mają też Cabaseo opanowane do perfekcji. Normalnym sposobem zdobywania taksówki jest łapanie jej na ulicy. Właśnie powziąłeś decyzję pojechania taksówką, zaczynasz podnosić rękę i już błyska na ciebie awaryjnymi najbliższa taksówka. Rewelacja. Należy jednak pamiętać, że lepiej złapać taksówkę z kogutem na dachu, mającą napis radio taxi. Wtedy szanse na korzystną cenę są znacznie większe. Trzaśnięcie drzwiami kosztuje 3,80. Taksometr cyka ok 0,30 pesos co przecznicę (czyli co jakieś 200 metrów). Daje to mniej więcej 1,50 za kilometr. W ogólnym rozrachunku wychodzi dość tanio, szczególnie, że taksówkarze jeżdżą dość szybko (ale bez przesady, nie kozaczą za bardzo – zielona fala na Cordoba jest ustawiona na 50 km/h) i poruszają się z niebywałą finezją jednokierunkowym labiryntem (jeśli macie wątpliwości czy jedziecie najkrótszą trasą, ostentacyjne wyciągnijcie mapę – zazwyczaj to poprawia orientację kierowcy w terenie). Dodać należy, że nie ma tu niczego takiego jak druga taryfa. Ceny za taksówkę nie zmieniają się bez względu na porę dnia czy dzień tygodnia. Jeśli wsiadamy do taksówki i widzimy dwójkę na taksometrze to oznacza to, że jesteśmy właśnie koncertowo nabijani w butelkę. Należy grzecznie zapytać dlaczego a następnie kazać zatrzymać się tam gdzie właśnie jesteśmy. Wysiąść bez płacenia i mieć w nosie. Zaraz podjedzie następna. Zasadniczo wszystkich tych operacji można dokonać metodą niewerbalną (czyli przy użyciu rąk) bo jeśli nie znamy hiszpańskiego to możemy nie zostać zrozumiani. Zdarza się jednak, że taksówkarz mówi po angielsku (chociaż cyfry). Raz udało nam się spotkać nawet takiego kierowcę, który nie tylko mówił po angielsku, ale także, jak sam stwierdził, poczytuje sobie za honor zrozumieć klienta. Generalnie przejechanie taksówką z centrum do Palermo (które jest od nas dość daleko) kosztuje ok 15 pesos (co na nasze daje jakieś 11 złociszy).

Oczywiście nadal stanowi dla nas zagadkę poruszanie się autobusami. Linie metra (jest ich chyba z 5) rozchodzą się promieniście od La Platy po całym mieście. Kilka z nich przecina się jeszcze w centrum a potem to już tylko w miasto. Poruszając się np. po Palermo, między jedną a drugą linią jest spory kawałek, który można przejechać autobusem. Niestety nie wiemy jak.

Przystanki autobusowe to takie miejsca, w których ludzie stoją w kolejce na chodniku, w kierunku przeciwnym do ruchu na danej ulicy. Zazwyczaj stoi tam granatowy słupek (niekoniecznie) z numerem autobusu, który się tu zatrzymuje, czasami też (ale jeszcze rzadziej) na rzeczonym słupku znajduje się tabliczka z nazwami ulic jakimi jedzie dany autobus. Na przystanku z autobusu wychodzi bileter i tu zaczyna się problem. Trzeba (niestety) wiedzieć na jakim przystanku chce się wysiąść. Zdaje się, że cena biletu jest zależna od długości trasy – ale nie jestem tego pewna, bo jak już pisałam, nie próbowaliśmy (to zdecydowanie za skomplikowane dla mojej białej głowy).

Tak więc po mieście poruszamy się metrem (większość linii jest stosunkowo blisko nas), taksówkami (np. od metra do miejsca przeznaczenia) lub pieszo. Jedynie po zmroku używamy tylko taksówek bo ja strachliwa jestem.

Chodzenie po mieście nie jest specjalnie skomplikowane. Jeśli ma się dobrą mapę, stosunkowo łatwo dojść do celu. My nabyliśmy mapę jeszcze w Wawie (duża, rozkładana, 1:15000, dosyć dokładna, EMPIK, kilkanaście zł). Poza tym w każdym tangowym sklepie czy szkole są dostępne Los 100 Barrios Portenos – Tango Map, które mają zaznaczone wszystkie milongi i sklepy z butami. Są fajne bo mieszczą się do kieszeni tylko straszna drobnica. Oznakowanie ulic na mieście jest niezłe. Na każdym skrzyżowaniu znajduje się tabliczka z nazwami ulic (sponsorowana przez różne firmy np. Claro – jednego z lokalnych operatorów sieci komórkowej) i numerami budynków znajdujących się na tej przecznicy (jakie i w którą stronę lecą numery). Tak jak pisałam, jedna przecznica to ok. 200 metrów i ok. 100 numerów budynków. Oznacza to, że budynki (bramy) numerowane są co ok. 2 metry. Jeśli widzimy na mapie, że od naszej pozycji do miejsca przeznaczenia są np. 4 przecznice, to oznacza to niechybnie, że mamy do przejścia ok 800 metrów i tak zazwyczaj jest.

Wędrówki komplikuje tłum. W tygodniu po chodnikach poruszają się dzikie tłumy. Chodniki na mniejszych uliczkach mają ok. 50 cm szerokości, więc przechodzenie w tłumie wymaga umiejętności iście magicznych. Na większych ulicach chodniki są szersze ale i tłum gęstszy. Jest to właściwość centrum miasta, w innych dzielnicach jest trochę luźniej, ale nie wiele. Wieczorem wcale nie jest lepiej. Sytuacja zmienia się w niedzielę. Nagle z miasta wywiewa wszystkich ludzi (spaliny też) a po ulicach jeżdżą tylko taksówki. W ostatnią niedzielę przechadzaliśmy się Av. Corrientes (Marszałkowska nr 2) od Maipu do 25 de Mayo (to jakieś 4 przecznice) i po drodze spotkaliśmy dosłownie kilka osób (może 5 sztuk razem). W niedzielę miasto wymiera i ożywa dopiero wieczorem. W tym dniu większość sklepów jest zamknięta, kilka spożywczych działa normalnie, ale np. chlebuś nie występuje (chyba że tostowy paczkowany).

Generalnie z zakupami nie ma większego problemu. Co kilkanaście metrów znajdujemy sklep spożywczy z podstawowymi artykułami do jedzenia (i higienicznymi). Większość artykułów spożywczych jest jadalna choć ma nieco inny smak niż można by się było spodziewać. Żółty ser jest taki jak u nas, wędlinki są całkiem niezłe. Nic wykwintnego, ale przynajmniej nie psują się po jednym dniu leżenia w lodówce. Poza tym nawet te paczkowane są zjadalne (niektóre nawet bardzo smaczne). Chleba w postaci bochenka jeszcze nie widziałam. Popularne są małe bułeczki, sprzedawane na sztuki, ale popakowane w torebki po kilka. Niestety trzeba sobie upatrzyć dobrą wersję bo w każdym sklepie inaczej smakują. Jeśli jadacie jakieś pieczywo specjalne to może być problem. Oczywiście dostępne są wszelkie pieczywa tostowe, ale z chrupkiego pieczywa widziałam tylko wafle ryżowe. Ciekawostką są warzywa i owoce. Wyglądają dość niepozornie (czasem nawet nieciekawie) ale są bardzo smaczne. Np pomidory smakują tu jak pomidory (mieszkańcy Warszawy nie są do tego przyzwyczajeni), smaczne, słodkawe i dojrzałe. Słyszałam niepochlebne opinie o miejscowym majonezie (od rodaków). Jestem fanatyczką majonezu (niedługo zacznę dodawać też do ciastek), więc bałam się, że tutaj się nie wypasę. Na szczęście nie jest aż tak źle. Majonez owszem nie jest zbyt dobry, lekko kwaskowy, ma trochę inny zapach, ale jadałam już gorsze u nas, więc się nie czepiam. Niestety nie znalazłam dla siebie herbaty. Jestem miłośnikiem czarnej, torebkowanej mieszanki niewiadomego pochodzenia pospolicie zwanej Liptonem. Miejscowe herbaty czarne są niepijalne (trochę pomaga bardzo smaczna cytryna, ale to i tak smutek wielki), a już na pewno nie kupujcie herbaty Virginia (jest tu ich kilka rodzajów). Miejscowy przysmak zwany Yerba Mate nie jest moim przysmakiem, więc przeżywam herbacianą posuchę. W planach mam wizytę w Carrefour Express – może tam znajdę jakąś znaną mi markę. Jeśli nie zna się hiszpańskiego to dobrze jest zaopatrzyć się wcześniej w podręczną listę zakupów z tłumaczeniami na lokalną mowę bo opakowania produktów (nawet tych międzynarodowych) różnią się od naszych. We wszystkich tych sklepikach można też kupić podstawowe artykuły higieniczne (kilka marek międzynarodowych) i miejscowe wyroby. Jakościowo i cenowo są porównywalne do tych dostępnych u nas. Czasem nazwy się trochę różnią ale znajdziecie tu raczej swój ulubiony dezodorant czy mydło. Jeśli gustujecie w produktach bardziej ekskluzywnych to musicie tylko zmienić sklep. Produktem u nas niespotykanym są wszelkiego rodzaju zapachy do tkanin, np.: na stoisku z proszkami do prania znajdujemy też perfumy do ręczników. Mieszkańcy BsAs lubują się w perfumowaniu wszystkiego.

W sklepach z odzieżą panie co jakiś czas perfumują kąty różnymi zapachami. Ostatnio przymierzałam bardzo ładną bluzeczkę (cienka, półprzeźroczysta tunika, w ciepłym czerwonym kolorze, całe 30 pesos). Nawet sprawdziłam czy nie jest perfumowana i nie była. Pani mi pięknie zapakowała. Po powrocie do domu otwieram i co? Babsztyl zdążył ją poperfumować. Generalnie zapach ok ale jednak znacznie odbiega od moich ulubionych perfum.

Kupowanie ubrań (także tangowych) jest tutaj nieco skomplikowane. Stroje tangowe są do nabycia w każdym sklepie z butami do tańca, każdej szkole tanga itp. W takich miejscach ubrania te są jednak dosyć drogie (sukienki ok. 300 pesos, spodnie od 100 do 200, bluzki od 50 w górę). Dużo łatwiej jest kupić coś w przystępnej cenie w normalnym sklepie ciuchowym. Moda uliczna jest mocno zbliżona do tego co my używamy do tanga (oni zresztą też). W naszej okolicy (jedna przecznica) znajduje się ulica Florida, którą można określić jako ul. Chmielną tylko 2 razy większą i dłuższą. Przy Florida (pasaż, którym nie jeżdżą samochody a i tak trudno przejść) znajduje się cała masa sklepów wielkich światowych marek (Louis Vuitton, Gucci, Dior, cacharel itp.). Pomiędzy nimi marki mniej ekskluzywne (np. Zara – ceny jak u nas) i sklepy miejscowych producentów. W tych ostatnich warto kupować (po uprzednim sprawdzeniu cen) ubrania, które będą z powodzeniem uchodziły za tangowe. Ciekawe fasony, całkiem niezłe wykonanie i przystępne ceny (koszulki po 15-20 pesos, tuniki 20-70, spodnie 20-70, bluzki 20-50, sukienki do 120). Są to takie gorsze sklepy lepszego sortu. Są jeszcze inne: lepsze sklepy gorszego sortu tzn. takie które próbują uchodzić za lepsze tylko w kiepskich i dziwnych miejscach (zazwyczaj znajdują się w jakiś dziwnych bramach lub bardziej obskurnych uliczkach). Różnica polega na tym, że ceny są w nich podobne jak w tych poprzednich, tylko znacznie gorsze wykonanie i jakość. Biorąc pod uwagę fakt, że ogólnie jakość odzieży jest tu słaba, ja wybieram ten pierwszy rodzaj sklepów (ubrania są uszyte symetrycznie a brzegi tkanin dokładnie wykończone). Niestety trzeba też zwracać uwagę na to co się kupuje w sklepach tych najbardziej markowych, np. garnitury i koszule od Diora są tu na porządku dziennym i w całkiem przystępnych cenach, ale chyba produkowane specjalnie na ten rynek bo ich jakość pozostawia wiele do życzenia (oczywiście jak na taką markę). Kołnierze w koszulach się siepią, krzywe szwy itp. Jednak gdybyśmy chcieli zabłysnąć naszywką to z czystym sumieniem znajdziemy i kupimy w korzystnej cenie coś eleganckiego (np. garnitur za 600 pesos, po przecenie nawet 450, sklep oferuje dolar za 4,10 – więc na nasze pieniądze wyjdzie nam ok 320 zł). Z ulicą Florida przecina się ulica Lavalle i jest to taka sama Chmielna tylko trochę węższa (pozostałe uwagi jak wyżej). Kolejnym miejscem, gdzie można kupić całkiem fajne tangowe ciuszki jest Av. Pueyrredon (pod numerem 367 znajduje się El Rey De Los Pantalones czyli spodnie tangowe dla panów a także koszule i inne fajne męskie przydasie). Ulica ta wygląda jak nasza Targowa (tylko oczywiście większa), wzdłuż której ciągnie się szpaler sklepów długości ok. 1 km. Nie ma raczej wielkich marek, ale za to duży wybór i jak się dobrze poszuka to i w niezłej jakości się coś znajdzie. W owym miejscu zanabyłam bardzo zacną bluzeczkę biało błękitną ze srebrnymi wstawkami (30 pesos), która jak ulał będzie pasowała do moich srebrno-błękitnych butów Leika. Ponieważ ostatnio byliśmy tam w celach pantalonesowych więc na większe myszkowanie nie było czasu. Następnym razem na pewno znajdę coś więcej.

Chcę zauważyć, że pogłoski jakoby moda tangowa w Buenos znacznie odbiegała od naszej są mocno przesadzone. Nasze panie na milongach wyglądają tak samo (a czasem nawet bardziej) elegancko jak tutejsze. Na każdej milondze na jakiej tu byliśmy widziałam Tangery zarówno w dżinsach jak i ekstrawaganckich sukniach. Większość jednak zakłada spodnie (takie jak u nas) lub spódniczki (takie jak u nas), bluzeczki (takie jak u nas), tuniki (j.w). Wbrew obiegowej opinii widuje się też kabaretki, rękawiczki, wachlarze itp duperele. Miejscowe matrony tangowe (wiek matuzalemowy) wyglądają czasami jak przedstawicielki najstarszego zawodu świata a czasami jak prawdziwe damy. Młodzież (wiek przed 60) wygląda tak samo jak u nas – tylko my mamy ładniejsze buty. Tutaj panie się chyba tym za bardzo nie przejmują (no w każdym razie mniej niż my). Odzieżowo wcale nie wypadamy blado.

Tym optymistycznym akcentem chcę zakończyć ten przydługi wpis. Jeśli następnym razem uda mi się dotrzeć do Grety Flory to zapewne podjadę też do DNI a wtedy zdam relację, czy udało mi się nabyć upatrzoną wiele miesięcy temu tunikę.

Skończyło się na tym, że ja głównie siedziałam i patrzyłam a Przemek ćwiczył raz z Jose raz z Viki (głównie z Viki). Jak zwykle było super. W drodze powrotnej zahaczyliśmy o polecony przez Jose sklep ze spodniami do tanga. Miguel tylko spojrzał na Przemka i wręczył mu spodnie do przymierzenia i uwaga, trafił w rozmiar za pierwszym razem. Nabyliśmy 2 pary zacnych pantalones w prążki (cena w miarę przystępna bo po 150 pesos).

Wróciliśmy do domu z zamiarem wyskoczenia wieczorem do Konexa ale moja dolegliwość skutecznie przytrzymała mnie w domu po raz drugi.

Dziś już mi lepiej, głównie dlatego, że choróbsko przeniosło się wdzięcznie na Przemka. Chłop odrobinę silniejszy niż ja, więc postanowiliśmy zrobić podejście drugie do Greta Flora / 2×4 Alpia. Jeśli mój małżowin da radę to może jeszcze wstąpimy do DNI. A jak wrócimy to może wreszcie uda mi się przekazać moim drogim koleżankom kilka refleksji na tematy odzieżowe.

PR: wait… I: wait… L: wait… LD: wait… I: wait… wait… Rank: wait… Traffic: wait… Price: wait… C: wait…

Dlatego w czwartek rano podreptałam grzecznie do Tango Brujo (to na sąsiedniej ulicy) w celu zakupienia wygodnego obuwia do ćwiczeń. W sklepie doznałam kolejnego szoku. Przywitało nas młode dziewczę, płynnie mówiące po angielsku. Oczywiście butki mi dobrała (klasyczny fason TB, z regulacją na rzepy, kolor neutralny: beż z lekkim połyskiem, obcas 5 cz 6 cm, 335 pesos). Buzia jej się nie zamykała przez cały czas. I tu ciekawostka: w sklepie pani zaproponowała nam płatność kartą lub gotówką, jeśli zapłacimy gotówka dostaniemy 10% rabatu. No to oczywiście płacimy gotówką. Nieśmiało pytamy czy można w twardej walucie. Oczywiście, że można. Kurs wymiany jak w kantorze. Resztę można dostać w dolcach albo pesos. Anything you want.

Szybko przekonaliśmy się, że w prawie każdym sklepie można zapłacić bezpośrednio w dolarach lub euro. Większość sklepów oferuje też rabat od 5-20% jeśli płaci się gotówką. Kurs wymiany jest zazwyczaj taki sam lub korzystniejszy niż w kantorze (nie wiem jaki jest kurs w tych szemranych kantorach ukrytych w bramach bo nie mam odwagi na zostawianie tam kasy – trudno może trochę będę stratna ale strach). Wiele sklepów oferuje też dodatkowe promocje np.: kurs dolara 4 pesos, euro 5 pesos (taka ciekawostka turystyczna:)).

W sobotę rano umówiliśmy się z Julitą i Markiem i podjęliśmy heroiczne postanowienie udania się na poszukiwanie sklepu Greta Flora celem nabycia butów dla Tereski i Magdy. Znaleźliśmy rzeczony sklep na mapie (w Palermo), wsiedliśmy do metra linii B, potem przesiadka w D, potem jakieś 10  przecznic z buta i jest ZAMKNIĘTY!!! Holender, ale mnie zatrzęsło. Chyba źle sprawdziłam. Przekonana, że sklep jest otwarty od 11 do 14 pocałowałam klamkę (naprawdę jest od 14). No trudno. Łapiemy mapę i sprawdzamy. Może pójdziemy do 2×4 Alpia bo i Marek i Przemek chcą pomacać ich buty. Niestety nie znaleźliśmy. Wskoczyliśmy do Locutorio (kafejka internetowa), sprawdziliśmy w necie, który wypluł nam aktualny adres i godziny otwarcia – od 15. Kto do cholery otwiera sklepy w sobotę o 15? Poddaliśmy się.

Z Julitą postanowiłyśmy, że koniec tej zabawy. Jedziemy do CIFa. Zmęczeni bieganiem wsiedliśmy w taksówkę (w między czasie zaczął padać deszcz), która zawiozła nas na miejsce. Sklep mieści się w całkiem ładnej kamienicy. Wchodzi się do niego przez bramę, na całkiem fajne podwórko (z ławeczkami do siedzenia hi!), potem klatka schodowa i prywatne mieszkanie.

Zadzwoniliśmy do drzwi, zostaliśmy wpuszczeni do środka. Wewnątrz nieduży pokój z 2 kanapami, dodatkowym siedziskiem, oraz wielgaśnym lustrem i kilkoma paniami mierzącymi buty. Obsługa to cztery młode dziewczyny ubrane jednakowo na czarno. I tu pierwszy szok. Uśmiechnięta pani grzecznie podeszła do mnie i Julity, ustaliłyśmy język porozumiewania, zapytała czy jesteśmy pierwszy raz, jeszcze numery butów i siadamy. Najpierw dostałyśmy po jednym bucie w celu ustalenia czy rozmiar się zgadza. Okazało się, że i mnie i Julicie pasują jednak rozmiar mniejsze. Od tego momentu nasza pani przynosiła już tylko kolejne pudełka z butami. Żadnego marudzenia, skrzywionych min itp. Pokazała nam pewnie po 20-30 par dla każdej z nas. Przy okazji szukałyśmy też odpowiednich butów dla Asi S. Muszę to powiedzieć. Z Julitą wysnułyśmy aroganckie przypuszczenie, że to może nasz osobisty urok tak na panią podziałał ale obsługa była naprawdę pierwsza klasa. Skończyło się tym, że Julita wybrała 2 pary (choć pewnie dała by radę więcej) a ja wybrałam 5 choć mogła bym i z 10. Na koniec pani grzecznie wszystko zapakowała. Ponieważ Julita jeszcze się zastanawiała, więc postanowiłam skorzystać z okazji i poprosiłam o dodatkową torbę na ramię. Pani grzecznie powiedziała, że dają tylko po 1 na osobę, ale po krótkiej konsultacji z inną panią (znacznie starszą i grubszą) dostałam drugą. Jeszcze na koniec nasza pani powiedziała nam, że dokonałyśmy bardzo dobrego wyboru i znalazłyśmy dla siebie piękne fasony. NIE DO WIARY!!!! Wizyta w osławionym z kapryśności CIFie okazała się jedynym jasnym promyczkiem zakupów tego dnia! Należy dodać, że pogłoski o cenach w CIFie też są mocno przesadzone. Buty kosztują od 380 do 440 pesos, jak gotówką to 20 pesos rabatu, jak w dolarach to po kursie 3,8 czyli tak samo jak inne marki.

Niestety wycieczki po Palermo tak nas zmęczyły, że zdołaliśmy jeszcze tylko coś zjeść po drodze. Wstąpiliśmy na chwilę do Julity i Marka w celu ponownego przechodzenia nowych zdobyczy i napicia się upragnionej herbaty a potem do domciu i na wyrko. Padliśmy jak kawki.

Następny odcinek zamierzam również poświęcić zakupom. Tym razem szmaty, szmaty, szmaty i papu.

PR: wait… I: wait… L: wait… LD: wait… I: wait… wait… Rank: wait… Traffic: wait… Price: wait… C: wait…

Dojechaliśmy pół godziny za wcześnie (nie wierzyliśmy w nasze zdolności poruszania się lokalnym metrem a tu proszę, udało się).

Połaziliśmy trochę choć okolica nie ciekawa i zadzwoniliśmy.

Jose przywitał nas serdecznie (jak wszyscy tutaj, nawet ci co nas widzą pierwszy raz na oczy). Pogadaliśmy trochę o tym czego się chcemy nauczyć i z czym mamy największe problemy. W Wawie nie byliśmy nigdy na lekcji u Jose i Viki. Załapaliśmy się tylko raz na praktikę w Equilibrum, gdy byli przejazdem z Krakowa. My wiedzieliśmy o nich sporo od Mateusza i Kasi, Michała i Ani i wielu innych. Oni o nas niewiele. Minki mieli nietęgie. Pewnie byli zaniepokojeni tym czego się po nas spodziewać. Zatańczyliśmy jeden kawałek – chyba im trochę ulżyło. Jose zapowiedział nam, że dzisiaj będzie łagodnie. No więc nie było. Prosty, wydawałoby się, układ zwinął Przemka (i mnie trochę też) w chińskie dzień dobry. Masa techniki do elastycznego trzymania + panowanie nad ciałem. A macie! Sami tego chcieliście!

Po lekcji spotkaliśmy się z Julitą i Markiem. Zjedliśmy pyszne mięsko, wstąpiliśmy do Neo Tango i do Leika. Obydwa sklepy są na przeciwko siebie.

W Leiku zadzwoniliśmy do drzwi. Szalenie miła pani wpuściła nas do środka. Mówiła prawie płynnie po angielsku, więc dogadaliśmy się spokojenie (my oczywiście po tutejszemu znamy tylko numerales). Miałam kupiś buty dla Asi, ale nie wzięłam ze sobą swoich notatek. Fason pamiętałam (i był) ale numeru za nic, więc kupiłam buty dla siebie. Boskie. Stalowo błękitne, zapinane na paski, z opalizującym srebrnym przodem i srebrnym obcasem.

W Neo Tango był full luda więc obejrzeliśmy tylko wystawkę i spadamy.

Zdrzemnęliśmy się trochę wieczorem, żeby spokojnie pojechać do El Konex.

Bardzo ciekawe miejsce. Dom kultury mieszczący się w zabudowaniach na oko pofabrycznych. Na milo wchodzi się przez wielką kotarę. Milonga całkiem fajna i duża. Parkiet beznadzieja. Szlifowany kamień (z reguły bardzo gładki), ale jak się trafi na tępy kawałek to kosteczka skręcona. Po jednej stronie parkietu scena. Wokół stoliki a po jednej stronie kanapy. Na ścianie wyświetlają się kreskówki (w tym polskie).

Przed milongą była lekcja dla początkujących a potem lekcja Jose i Viki. Sporo ludzi (ze 30 par), ale okazało się, że kilka osób jest nietańczących. Szybka reorganizacja.

Koło północy był koncert (jak się dokopię do nazwy zespołu to dopiszę). Potem był pokaz Jose/Viki i Sebastian/Roksana. Niestety my nie doczekaliśmy (cholerna zmiana czasu).

Pojechaliśmy spać.

Muszę zakończyć to pisanie bo mój P jest wściekły.

PR: wait… I: wait… L: wait… LD: wait… I: wait… wait… Rank: wait… Traffic: wait… Price: wait… C: wait…

Niestety piątego dnia mnie trafiło i postanowiłam zacząć obalać mity o BsAs.

Żeby nie było… postaram się uzupełnić wrażenia z ostatnich dni a potem dam na maksa. Nie myślcie sobie. Moje przemyślenia będą skierowane głównie do Pań (buty, ciuchy, sklepy, nauczyciele i miejscowi tancerze). Zastanowię się, może dam czasami popisać Przemkowi (chyba, że sam zajmie własność).

Odpowiedź na pytanie jest prosta. Coś mi się nie zgadza. Oczywiście w tym co piszą inni jest cała masa prawdy, ale chyba w BsAs czasy się też zmieniają. A może to moja subiektywna opinia. Tak czy inaczej mam zamiar hurtem odpowiedzieć na pytania: co u nas słychać? jak się bawimy? jak nam tu jest? itp.

Zacząć należy od tego, że dolecieliśmy! Po kilkunastu godzinach lotu z Rzymu do BsAs. Nie wiem dokładnie ile to było godzin. Za każdym razem gdy się budziłam była inna godzina czasu miejscowego tylko miejsce mi nie znane. Dali kolację i śniadanie (może być). Temperatura w samolocie jak w saunie (nakotłowali chyba dlatego, żebyśmy poszli spać i dali im święty spokój). W samolocie full luda. Każdy fotel zajęty nawet w business class. Kopyta bolą jak cholera ale nic. Śpię dalej. Przed lądowaniem dali nam do wypełnienia deklarację dla „gości”. Trzeba oddać na kontroli paszportowej. Pół godzinki czekania na bagaże. Hurrrra.!!! Doleciały!!! Prześwietlenie walizek i jesteśmy po drugiej stronie.

Agencja mieszkaniowa załatwiła nam transport z lotniska przez VIPcar (30 USD), trochę drogo, ale obsługa pierwsza klasa. Tylko Panie w okienku zachodziły w głowę które z nas to Przemek i jak to się do cholery wymawia. Młode płci męskiej zatachało nasze dwie wielkie walizy, dwie torby i dwie kurtki zimowe do auta. Kierowca i owe młode zagonili nas na parking, wsadzili do auta i dali nawet zapalić fajka w aucie. Młode dostało od P napiwek w zawrotnej wysokości 2 EUR i prawie padło do stóp. Jedziemy.

VIPcar jest naprawdę OK. Kierowca wiedział gdzie nas zawieźć, wniósł walizki.

Mieszkanko OK (na rogu Maipu i Cordoba tuż obok Sheratona). Nawet lepsze niż na zdjęciach. Polecona przez Asię C-T agencja bardzo dobra. Zamieszkaliśmy, zapłaciliśmy, gotowe. Jesteśmy w BsAs. Herbatka przywieziona z domu. Dzwoni telefon. Uwaga: dzwoni Pani z agencji mieszkaniowej zapytać czy czegoś nam nie potrzeba. Szok. Może chcemy coś pozwiedzać, obejrzeć, albo inne info. Tak mnie zatkało, że zapomniałam nawet języka w języku inglisz.

Szybki wypad na miasto. Podstawowe zakupy na kolację + winko i uwaga: pierwsze buty. Zgodnie z powziętym wiele dni wcześniej planem Darcos tango. Justynka bardzo polecała. Bardzo wygodne i całkiem ładne, miękko wyściełane w środku, 400 pesos i moja pierwsza wpadka. Wychodzimy ze sklepu a P pyta mnie czy widziałam.

-Co widziałam?

-No jak to, tam była Corina de la Rosa.

-Gdzie była?

-No w sklepie.

Udowodnione, jestem najbardziej gapowatą babą w okolicy. Na sąsiednim krzesełku siedziała Corina i mierzyła sobie spokojnie buty (paskudne koturny w zebrę). A ja owszem, buty widziałam, ale powyżej kolan nic. Corina umknęła mojej uwadze. Apel Panowie: jak będziecie kiedyś chcieli poprosić mnie do tańca i mieli  wrażenie, że omijam Was wzrokiem to nic bardziej mylnego. Ja po prostu jestem ślepa.

Wieczorem szybkie spotkanie i winko z Julitą i Markiem (Oni są tu już kilka dni). Plan na następny dzień i zwałka. Zmiana czasu daje w kość. Bardzo chcieliśmy do Practica X ale nie daliśmy rady.

OK. Pierwszy dzionek uzupełniony. Na środę byliśmy umówieni z Jose i Viki na lekcję. Ale opiszę następnym razem. Idę spać.

PR: wait… I: wait… L: wait… LD: wait… I: wait… wait… Rank: wait… Traffic: wait… Price: wait… C: wait…